این گروه با کمال افتخار روز معمار و روز اصفهان را به تمامی معماران ایران زمین تبریک عرض می نماید
ناصرخسرو
قبادیانی (۴۸۱-۳۹۴ه.ق) در هشتم صفر سنه اربع و اربعین و اربعمائه (۴۴۴ه.ق)
وارد اصفهان شد. وی در باره اصفهان چنین می گوید: شهری است بر هامون (دشت)
نهاده، آب و هوایی خوش دارد، و هر جا که ده گز چاه فرو برند، آبی سرد و
خوش بیرون آید. و شهر دیواری حصین بلند دارد در شهر جویهای آب روان و
بناهای نیکو و مرتفع و در میان شهر مسجد آدینه بزرگ نیکو. و باروی (حصار)
شهر را گفتند سه فرسنگ و نیم است
اصفهان
در آن زمان بنا به گفته ناصرخسرو شهری آبادان بوده وپر از بازار. و بازاری
دیدم از آن صرافان که اندر او دویست مرد صراف بود و هر بازاری را دربندی
(کوچه بن بستی که دروازه داشته باشد) و کوچه ای بود که آن را کوطراز می
گفتند، و در آن کوچه ۵۰ کاروانسرای نیکو، و در هریک بیاعان (خریداران) و
حجره داران بسیار نشسته
ناصرخسرو
در زمانی وارد اصفهان شد که خواجه عمید حاکم اصفهان بود، چنانچه درباره وی
می گوید: و چون سلطان طغرل بیک ابوطالب محمد بن میکائیل بن سلجوق، رحمة
الله علیه، آن شهر گرفته بود، مردی جوان آنجا گماشته بود، نیشابوری، دبیری
نیک با خط نیکو، مردی آهسته، نیکو لقا و او را «خواجه عمید» می گفتند، فضل
دوست بود و خوش سخن و کریم. و سلطان فرموده بود که سه سال از مردم هیچ
نخواهند (مالیات نگیرند) و او بر آن می رفت (بر طبق آن دستور رفتار می
کرد). پیش از رسیدن ما قحطی عظیم افتاده بود، اما چون ما آنجا رسیدیم، جو
می درویدند، و یک من ونیم نان گندم به یک درم عدل (راست،نه کم نه ریاد) و
سه من نان جوین هم.و من در همه زمین پارسی گویان، شهری نیکوتر و جامعتر و
آبادانتر از اصفهان ندیدم. و گفتند اگر گندم و جو و دیگر حبوب ۲۰ سال
نهند، تباه نشود. و بعضی گفتند پیش از این که بارو نبود، هوای شهر خوشتر
بود، و چون بارو ساختند،متغیر شد، چنانکه بعضی چیزها به زیان می آید. اما
هوای روستا همچنان است که بود. ۲۰ روز در اصفهان بماندم و ۲۸ صفر بیرون
آمدیم
|
.........
